Kanker bestrijden met lichaamsbeweging: het verhaal van een vrouw

3 april 2000 (nederland, colo.) - van de honderden fietswedstrijden is karen hornbostel ingevoerd, de herinnering aan een bepaalde competitie in de bergen van colorado is bijzonder levendig. 'De cursus klom op en over een hoge pas,' zegt ze. 'Over de tijd dat we begonnen te dalen - nog steeds 15 mijl van de eindstreep - een afschuwelijke storm viel in en begon ons met marmergroen hagel te spugen. Ik was doordrenkt aan het bot en rillend.' De enige manier om de storm te ontsnappen was om haar hoofd naar beneden te zetten en naar de eindlijn en de schuilplaats te pompen.

Hornbostel is gelooid en brawny, met een hoofd vol zilveren krullen en een schijnbaar eeuwige glimlach. Sinds ze zeven jaar geleden op 40-jarige leeftijd met borstkanker werd gediagnosticeerd, heeft zij de herinnering van die race in haar gedachten gehouden als een talisman. 'Dat is wat kankerbestrijding is zoals', zegt ze, 'je bereikt het breekpunt, maar je enige mogelijkheid is om door te gaan.'

De diagnose lanceerde hornbostel, een littleton, colo., Lichaamsbeweging en top amateur fietsracer, op een emotionele achtbaan. Haar artsen aanbevolen operatie gevolgd door chemotherapie. 'Toen ik wist waar ik mee omkwam, heb ik me opgepakt', zegt ze. 'In 20 jaar van fietswedstrijden heb ik geleerd hoe het was om mijn lichaam te duwen om zijn grenzen te testen. Ik zei dat ik het goed kan doen, ik kan het niet goed voelen, maar ik kan er doorheen gaan.'

Hornbostel versterkte haar kracht tijdens kankerbehandelingen met gewichtheffen, fietsen en langlaufen. 'Ik heb mezelf niet gedrukt om een ​​hoge intensiteit te houden,' zegt ze. 'Toen ik vreselijk voelde, kwam ik terug. Maar die dagen waar ik net zo slecht voelde waren de dagen waarop de oefening het belangrijkst was. Kwam uit op mijn fiets of op mijn ski's, ik word geactiveerd.

Hornbostel heeft chemotherapie beter gehandhaafd dan de meeste mensen, en ze is ervan overtuigd dat de oefening de sleutel was. Ze is van mening dat het actief blijven, heeft haar de uithoudingsvermogen geholpen om aan haar werk als gezondheidsopvoeder bij een luchtvaartmaatschappij te blijven werken. Zegt, heeft haar ook geholpen met angst.

Twee jaar na de diagnose was Hornbostel terug op het racecircuit. Ze beloofde haar winsten naar een kankeronderzoeksfonds, en andere racers volgden pak. Het volgende jaar sloeg hornbostel iedereen in haar leeftijdsgroep aan bij de Amerikaanse onderdanen competitie. 'Ik was eindelijk terug naar mijn oude vorm', zegt ze. 'Het voelde me echt goed.'

Maar in december 1997 leerde hornbostel dat de ziekte terug was en deze keer had haar botten geïnfiltreerd. Haar beste inzet was een radicale stamceltransplantatie, een procedure die haar immuunsysteem zou decimeren. Voor te bereiden, hornbostel opgeleid voor de race van haar leven. 'Ik wist dat ik mijn lichaam in de beste vorm moest hebben. Ik moest alles doen om sterk te worden en mijn immuunsysteem klaar te krijgen,' herinnert ze. Ze liet gewichten, biked en landschappen opschieten zoveel als ze kon in de tijd die tot de procedure leidde.

Het betaalde af. Hoewel de behandeling haar zwak en misselijk verliet, ging ze door met wat ze ook al zou kunnen beoefenen, ook al liep het gewoon rond het huis. Die kleine bouts van lichaamsbeweging verhogen haar energie en verheffen haar stemming. Nogmaals, ze heeft het door de behandeling beter dan verwacht.

Maar ze was verward door het gebrek aan leiding die ze kreeg voor het integreren van de oefening in haar herstelprogramma. 'Als lichaamsbewegingsfysioloog ben ik geleerd dat oefening een zeer sterk onderdeel van rehabilitatie is, maar het leek dat niemand een idee had over oefening voor kankerrehab,' zegt ze. 'Als een gezondheidspersoon ben ik me afgevraagd, waarom wordt dit zo verwaarloosd?'

Dus ze stopte met haar werk en werd betrokken bij een uitgebreid kanker oefenprogramma bij de voetgangersparken en recreatiegebied in littleton, colo. 'Het was alsof ik mijn roeping vond,' zegt ze. Het programma, gefinancierd door het denver-hoofdstuk van de Susan G. komt kankerfonds, biedt beurzen aan fitnessprogramma's voor 100 overlevenden van borstkanker in het denvergebied.

'Mensen die geen kanker hebben, hebben de neiging om patiënten met een handschoen te behandelen,' zegt ze. 'Maar als ik de vrouw die deze vrouwen vertelt om te bewegen wanneer ze moe voelen, reageren ze. Ze weten dat ik er ben geweest.

Vorige maand vond Hornbostel een nieuwe klont in haar keel. De kanker is terug. Maar ze is onaangenaam. 'Ik geloof echt dat als ik mezelf gezond hou, als ik blijven oefenen, kan ik dit doorvoeren,' zegt ze. 'Als dit mijn kuur niet is, weet ik dat het mij tenminste zal houden Sterk genoeg om de therapie te tolereren. '

Ondanks het starten van een nieuwe chemotherapie rijdt hornbostel vijf dagen per week, en tot nu toe voelt ze zich geweldig. 'Ik zeg nog steeds,' de derde keer is de charme. ' Ik zal dit ding nog verslaan. '

Christie aschwanden is een freelance science schrijver gevestigd in nederland, colo.