Sociale angst

Klinkt dit scenario bekend? De baas zegt dat je een presentatie moet doen voor sommige high-powered executives. Een week later ben je geconfronteerd met 25 koude, steenachtige gezichten. Je begint te zweet. Je keel wordt verstrikt en je voelt je alsof je choking bent. Je hart doet een kraan dans tegen je ribcage. Je begint duizelig te voelen en je afvraagt ​​of je weer opstaat. Of hoe zit het met dit: elke keer dat je met iemand uitkomt, bent u geïnteresseerd in, bevriest u met angst. Je voelt dat het zweet op je voorhoofd vormt; Uw ademhaling wordt snel en ondiep. De woorden vallen in je mond en je voelt je als een complete idioot. Je bent er zeker van dat de persoon die je ook bent, denkt dat je een complete idioot bent. Als gevolg daarvan houd je nu jezelf, vermijdt je contact met iemand behalve bedrijfsverbindingen.

Als deze beschrijvingen lijken op u of iemand die u kent, heeft u wellicht al iets over sociale-angststoornis, ook wel sociale fobie, bekend. Deze aandoening wordt gedefinieerd als de intense en aanhoudende angst om gecontroleerd te worden, ongunstig beoordeeld of vernederd te worden in sociale situaties. Wanneer sociaal-fobie-patiënten zich bevinden in de gevreesde situatie, ervaren ze vaak paniekaanvallen. Zo veel als 13 procent van het grote publiek lijdt aan sociale fobie in de loop van een leven, en velen zullen in hun onderwijs-, financieel en beroepsleven een handicap hebben. Bijna een derde van de sociaal-fobie-patiënten belandt alcohol, waarschijnlijk als 'zelfmedicatie' voor hun angst. Sommigen overwegen zelfs zelfmoord, vooral als sociale fobie vergezeld gaat (zoals het vaak is) door een andere psychiatrische stoornis.

Sommige studies tonen aan dat sociale fobie vaker voorkomt bij vrouwen dan bij mannen; In de meeste klinische instellingen zijn de geslachten ongeveer even vertegenwoordigd. Sociale fobie heeft meestal zijn begin in de middelste tienerjaren, soms in een jongeling met een geschiedenis van verlegenheid. Aanvang van sociale fobie kan een specifiek vernederend evenement volgen of langdurig ontwikkelen. Kinderen die 'selectief mutisme' tonen (weigeren in bepaalde sociale situaties te spreken) kunnen last hebben van een vorm van sociale fobie. Voor sommigen is sociale fobie beperkt tot een aantal zeer specifieke situaties, zoals openbare spreken. Voor anderen is sociale fobie meer doordringend en strekt zich uit tot bijna alle sociale situaties. Het slechte nieuws is dat, als de behandeling onbehandeld blijft, sociale fobie meestal een chronische, onophoudelijke, levenslange ziekte is. Het goede nieuws is dat er nu verschillende effectieve behandelingen voor deze verzwakkende stoornis zijn.

De geest-lichaamsverbinding

Sociale fobie-patiënten tonen vaak een karakteristiek denkpatroon, wat de manier vormt die ze voelen. Ze kunnen bijvoorbeeld een openbare toespraak aanpakken met gedachten als: 'Ik weet gewoon dat ik dit ga blazen. Ik ga zweren en iedereen gaat naar me lachen. Ik verlies mijn werk als ik deze toespraak blaas. En wie zou ik graag een stek willen halen? 'Dit soort negatieve' self-talk 'is misschien niet de oorzaak van sociale fobie, maar het verlaagt de conditie bijna zeker. Deze zelfvernietigende gedachten kunnen ook leiden tot lichamelijke symptomen Zoals zweten, schudden en verstikking.

Gelukkig helpt cognitieve gedragstherapie (CBT) sociaal-fobie-patiënten veel van deze irrationele aannames over zichzelf en anderen te onderzoeken, uit te drukken en te veranderen. CBT leert mensen de negatieve zelfbespreking te onderzoeken en te vervangen door meer rationele, positieve gedachten. Zelfs als je een probleem hebt met het spreken van de publieke opinie, maakt dat je echt een ruk? En wat is het bewijs dat niemand je ooit zal huren als je een enkele spraak blaast? CBT helpt ook sociale fobie-patiënten sociale vaardigheden leren, ontspanningstechnieken en manieren om de gevreesde situatie te confronteren - in plaats van te vermijden.

Recent is een aantal algemeen voorgeschreven antidepressiva medicijnen gevonden die nuttig zijn voor sociale fobie. Selectieve serotonine reuptake remmers (SSR's) zoals paxil, zoloft of prozac zijn nu de medicijnen van de eerste keus, in de meeste gevallen. Anti-angstmiddelen zoals clonazepam (klonopin) kunnen ook handig zijn, maar ze vormen een of andere kans op afhankelijkheid, indien deze langdurig worden genomen. Terwijl CBT en medicijnen lijken te zijn ongeveer even effectief voor sociale fobie, dragen de voordelen van medicatie af als de medicatie wordt gestopt. CBT, aan de andere kant, kan het individu helpen beschermen tegen recidieven van sociale fobie gedurende langere tijdsperioden. Voor sommige patiënten kan een combinatie van CBT en medicatie het beste regime zijn.